Category ArchiveBlog

Help, ik herken mijn kind niet op school!

Pria:
We weten ons geen raad met onze zoon Sem van 7 jaar. Ik weet niet of U ons kunt helpen, maar we hebben echt al van alles geprobeerd, maar komen niet erachter waarom hij zo is. Thuis praat hij honderduit, maar als hij op school is, durft hij nog niet eens wat tegen zijn juf te zeggen. Het is een vrolijk en spontaan kind, maar helaas is hij op school precies het tegenovergestelde. De leerkracht heeft daarom een ander beeld van hem. Om te laten zien dat Sem thuis echt anders is, hebben we zelf een video-opname gemaakt . We staan voor vraagtekens en komen er helaas niet achter waarom Sem zo’n ander kind is op school, mede omdat hij niet over school wil praten.

Sem is een jongen met donkerbruin haar en felblauwe ogen. Ik staar naar zijn foto die mij via de mail werd toegezonden. Een prachtig kind, maar met een geheim en ik wil als geen ander weten waarom Sem zich zo gedraagt. Ik leg telepathisch contact met Sem en stel hem de vraag waarom hij op school zo stil is. Razendsnel laat Sem mij beelden zien en deze beelden probeer ik te rangschikken om zo te weten te komen wat hij bedoelt. Sem is op het moment van de channeling thuis en merkt niets van het telepathisch contact dat ik met hem leg. Het lukt me echter niet om alle informatie in één keer uit hem te krijgen en daarom leg ik later weer contact met hem. Ik wil graag een totaalbeeld hebben, voordat ik contact opneem met de ouders. Als Sem mij alles heeft laten zien, neem ik telefonisch contact op met de ouders.

Pria’s man Jules neemt de telefoon aan en is helemaal niet op de hoogte van het mailtje dat zijn vrouw mij heeft gestuurd. Dat is lastig, omdat Jules erg bot en terughoudend reageert. Begrijpelijk, hij wordt tenslotte met mij geconfronteerd en voelt zich door zijn vrouw gepasseerd. Dit zijn de telepathische beelden die Jules me doorzendt tijdens het gesprek. Het is voor mij gecompliceerd, omdat ik wil helpen, maar ervaar dat Jules er helemaal niet voor openstaat. Ik besluit om niet de informatie met hem te delen en vraag of Pria mij terug wil bellen, zodat zij de kans krijgt om haar man op de hoogte te stellen. Een week later heb ik haar zelf aan de telefoon en leg uit wat Sem mij heeft laten zien: Sem legt voor zichzelf de lat erg hoog. Hij heeft het gevoel dat hij moet presteren, omdat hij zijn ouders niet wil teleurstellen. Sem heeft namelijk een gehandicapt zusje van drie jaar en ziet dat zijn ouders erg veel aandacht moeten besteden aan Lotte. Om zijn ouders te ontlasten, gedraagt hij zich – zo klein als hij is – als een modelkind. Hij is daarom een probleemloos kind thuis en doet alles wat zijn ouders hem vragen. Toen Sem naar school ging, ontdekte hij dat de lat die hij voor zichzelf geplaatst had te hoog was. Er waren kinderen die veel meer wisten dan hij en zijn ego liep toen erg veel deuken op. Ondanks dat hij pas vier was, vergeleek hij zijn prestaties met die van zesjarige klasgenoten. Eerst werd hij heel erg boos op zichzelf, maar uitte het niet uit angst om zijn ouders nog meer te belasten. Ze hadden het al zwaar genoeg met Lotte. Hij hield zijn woede in en werd steeds stiller. Langzamerhand begonnen zich bij Sem angsten te ontwikkelen. Angst om dom gevonden te worden, angst om contact te leggen, angst om niet geaccepteerd te worden. Door de angsten had hij vaak het gevoel dat zijn keel dichtgeknepen werd en kwam er geen woord meer uit. Deze angsten heeft Sem alleen in een niet-veilige situatie. En school ervaart hij helaas als niet veilig. Daarom is Sem thuis een heel ander kind: vrolijk, spontaan en behulpzaam.

Pria is sprakeloos als ik haar dit vertel. Nu begrijpt ze ook waarom Sem op school niets onderneemt. Hij begint vaak niet eens aan een werkje en dat drijft de leerkracht vaak tot wanhoop. Alles hebben ze geprobeerd: straffen, belonen, negeren of samenwerken; niets mocht baten.
Hij heeft namelijk voor zichzelf gesteld: als ik niets doe, dan maak ik ook geen fouten en dan ben ik ook niet dom.

Sem komt bij mij op bezoek en samen met zijn ouders maken we een plan van aanpak. Ik behandel hem door contact te leggen met zijn onderbewustzijn, waardoor hij zich vrijwel direct al prettiger gaat voelen, want de opgekropte emoties haal ik weg. Zijn ouders gaan thuis door met de behandeling en Sem gaat zienderogen vooruit.