Maandelijks archief november 28, 2017

HSP en een glazen kooitje

Twintig procent van de wereldbevolking is extreem gevoelig en ontvangt overmatig veel prikkels waar ze niets mee kunnen doen. Overprikkeling is het gevolg en dat brengt soms vervelende klachten met zich mee, zoals: hoofdpijn, concentratieproblemen, teruggetrokken- of druk gedrag, woedeaanvallen en/of buikpijn.

Maar wat moet je ermee als je kind ermee te kampen heeft en dagelijks klaagt over buikpijn?
Kinderen die zo gevoelig zijn, oftewel HSP-ers zijn, moeten zich afsluiten om zo min mogelijk prikkels te ontvangen. Ze isoleren en ze weghouden van zaken waar ze overprikkeld van kunnen raken is niet altijd de juiste oplossing. Je moet er juist voor waken dat je niet een glazen kooitje voor ze maakt waar ze in moeten leven. Als ze dan op latere leeftijd wel noodgedwongen in een omgeving geplaatst worden waar ze van overprikkeld raken, kan dit ernstige gevolgen hebben.
Een burn-out is een veel gehoorde klacht bij HSP-ers, maar ook depressies. Een sociaal isolement waar ze zichzelf in plaatsen komt regelmatig voor, omdat ze vaak de drukte en negatieve energieën niet aan kunnen.

Mijn advies is om gevoelige kinderen te leren hoe ze met hun gevoeligheid moeten omgaan, want de maatschappij zal zich later niet naar hen schikken.
Je kunt immers als ouder ook niet mee naar het eerste sollicitatiegesprek om te zeggen dat je kind lief is, maar wel een HSP-er waar men rekening mee moeten houden, toch?
Het kind zal zijn gevoeligheid moeten integreren in de maatschappij waar men er geen rekening mee houdt, en uiteindelijk weerbaar worden.

Afsluittechnieken voor gevoelige kinderen zijn zo makkelijk uitvoerbaar dat het binnen een paar seconden gedaan kan worden, zonder dat de omgeving het door heeft.
Goede afsluittechnieken zijn toepasbaar is crisissituaties, zodat er gelijk rust wordt verkregen. Rust doordat de voelsprieten worden ingetrokken en dat is nou net wat een HSP-er af en toe even nodig heeft.

Deel je mee zodat er meer duidelijkheid komt voor HSP-ers?

Help, ik herken mijn kind niet op school!

Pria:
We weten ons geen raad met onze zoon Sem van 7 jaar. Ik weet niet of U ons kunt helpen, maar we hebben echt al van alles geprobeerd, maar komen niet erachter waarom hij zo is. Thuis praat hij honderduit, maar als hij op school is, durft hij nog niet eens wat tegen zijn juf te zeggen. Het is een vrolijk en spontaan kind, maar helaas is hij op school precies het tegenovergestelde. De leerkracht heeft daarom een ander beeld van hem. Om te laten zien dat Sem thuis echt anders is, hebben we zelf een video-opname gemaakt . We staan voor vraagtekens en komen er helaas niet achter waarom Sem zo’n ander kind is op school, mede omdat hij niet over school wil praten.

Sem is een jongen met donkerbruin haar en felblauwe ogen. Ik staar naar zijn foto die mij via de mail werd toegezonden. Een prachtig kind, maar met een geheim en ik wil als geen ander weten waarom Sem zich zo gedraagt. Ik leg telepathisch contact met Sem en stel hem de vraag waarom hij op school zo stil is. Razendsnel laat Sem mij beelden zien en deze beelden probeer ik te rangschikken om zo te weten te komen wat hij bedoelt. Sem is op het moment van de channeling thuis en merkt niets van het telepathisch contact dat ik met hem leg. Het lukt me echter niet om alle informatie in één keer uit hem te krijgen en daarom leg ik later weer contact met hem. Ik wil graag een totaalbeeld hebben, voordat ik contact opneem met de ouders. Als Sem mij alles heeft laten zien, neem ik telefonisch contact op met de ouders.

Pria’s man Jules neemt de telefoon aan en is helemaal niet op de hoogte van het mailtje dat zijn vrouw mij heeft gestuurd. Dat is lastig, omdat Jules erg bot en terughoudend reageert. Begrijpelijk, hij wordt tenslotte met mij geconfronteerd en voelt zich door zijn vrouw gepasseerd. Dit zijn de telepathische beelden die Jules me doorzendt tijdens het gesprek. Het is voor mij gecompliceerd, omdat ik wil helpen, maar ervaar dat Jules er helemaal niet voor openstaat. Ik besluit om niet de informatie met hem te delen en vraag of Pria mij terug wil bellen, zodat zij de kans krijgt om haar man op de hoogte te stellen. Een week later heb ik haar zelf aan de telefoon en leg uit wat Sem mij heeft laten zien: Sem legt voor zichzelf de lat erg hoog. Hij heeft het gevoel dat hij moet presteren, omdat hij zijn ouders niet wil teleurstellen. Sem heeft namelijk een gehandicapt zusje van drie jaar en ziet dat zijn ouders erg veel aandacht moeten besteden aan Lotte. Om zijn ouders te ontlasten, gedraagt hij zich – zo klein als hij is – als een modelkind. Hij is daarom een probleemloos kind thuis en doet alles wat zijn ouders hem vragen. Toen Sem naar school ging, ontdekte hij dat de lat die hij voor zichzelf geplaatst had te hoog was. Er waren kinderen die veel meer wisten dan hij en zijn ego liep toen erg veel deuken op. Ondanks dat hij pas vier was, vergeleek hij zijn prestaties met die van zesjarige klasgenoten. Eerst werd hij heel erg boos op zichzelf, maar uitte het niet uit angst om zijn ouders nog meer te belasten. Ze hadden het al zwaar genoeg met Lotte. Hij hield zijn woede in en werd steeds stiller. Langzamerhand begonnen zich bij Sem angsten te ontwikkelen. Angst om dom gevonden te worden, angst om contact te leggen, angst om niet geaccepteerd te worden. Door de angsten had hij vaak het gevoel dat zijn keel dichtgeknepen werd en kwam er geen woord meer uit. Deze angsten heeft Sem alleen in een niet-veilige situatie. En school ervaart hij helaas als niet veilig. Daarom is Sem thuis een heel ander kind: vrolijk, spontaan en behulpzaam.

Pria is sprakeloos als ik haar dit vertel. Nu begrijpt ze ook waarom Sem op school niets onderneemt. Hij begint vaak niet eens aan een werkje en dat drijft de leerkracht vaak tot wanhoop. Alles hebben ze geprobeerd: straffen, belonen, negeren of samenwerken; niets mocht baten.
Hij heeft namelijk voor zichzelf gesteld: als ik niets doe, dan maak ik ook geen fouten en dan ben ik ook niet dom.

Sem komt bij mij op bezoek en samen met zijn ouders maken we een plan van aanpak. Ik behandel hem door contact te leggen met zijn onderbewustzijn, waardoor hij zich vrijwel direct al prettiger gaat voelen, want de opgekropte emoties haal ik weg. Zijn ouders gaan thuis door met de behandeling en Sem gaat zienderogen vooruit.

Hoe wordt het zelfbeeld van een kind gevormd?

De manier zoals een mens naar zichzelf kijkt is van groot belang in de ontwikkeling van de mens. Het heeft namelijk invloed op je zelfvertrouwen en de manier zoals men zich zal presenteren naar anderen toe. Wanneer je van jezelf denkt: ‘Ik ben aardig en de moeite waard’ zal dit veel zelfvertrouwen opleveren. Maar als je denkt: ‘Ik word ook zo snel driftig, natuurlijk vinden ze me niet aardig,’ zal dit een nadelige invloed hebben op je zelfvertrouwen.

Als een kind geboren wordt, heeft hij geen gedachten over zichzelf. Hij ziet de personen om zich heen ook niet als individuen. Door de manier waarop de omgeving van het kind met hem omgaat, leert het kind over zichzelf en hoe hij naar zichzelf moet kijken. Als een kind positief benaderd wordt en gewaardeerd en geaccepteerd wordt, zal het een positief zelfbeeld ontwikkelen. Met andere woorden: op een positieve manier naar zichzelf gaan kijken. Dat heeft een directe invloed op zijn zelfvertrouwen en de manier waarop hij zich zal gedragen. Een kind dat het gevoel heeft dat zijn ouders hem lief vinden, zal daardoor sneller iets willen doen voor zijn ouders. Het gevoel dat hij gewaardeerd wordt en de bevestiging hiervan horen, zal een stimulans zijn tot meer positieve daden.
Een kind dat negatief benaderd wordt, zal vaak ook negatief gedrag vertonen. Het voelt zich niet gewaardeerd en geaccepteerd. Hierdoor krijgt het kind vaak een laag zelfbeeld en zal dit ook invloed hebben op zijn zelfvertrouwen. Ouder en kind belanden in een neerwaartse spiraal die moeilijk om te buigen is.

Voorbeeld:
Het maakt toch niet uit of ik meehelp of niet, want mijn ouders zijn toch altijd boos op me. En omdat het kind niet meehelpt, zullen de ouders inderdaad weer boos worden. Op die manier worden zijn gedachten bevestigd en ontstaat er een negatief zelfbeeld. Ouders en kind belanden daardoor in een neerwaartse spiraal.
Dat de vorming van een zelfbeeld belangrijk is, blijkt hier wel uit. Kinderen doen de meeste ervaringen op met en bij hun ouders. De mening van de ouders zal ook bepalend zijn voor de ontwikkeling van het kind. Als ouders een opmerking keer op keer herhalen zal het kind het als waarheid gaan aannemen en dat zal invloed op zijn gedrag en zelfbeeld hebben.
Voorbeeld: Een kind dat de hele dag te horen krijgt dat het niets kan, zal geen eigen initiatief meer tonen, met als gevolg dat de ouders steeds meer zullen bevestigen dat het kind niets kan. Het kind zal daardoor weinig zelfvertrouwen hebben als het iets moet ondernemen.

Wil je dit doorbreken, dan zal je het kind eerst moeten leren om positiever over zichzelf te leren denken, waardoor zijn gedrag op den duur kan verbeteren. De omgeving zal ook een rol spelen in het opbouwen van een positief zelfbeeld.
Kinderen zijn erg gevoelig voor gezichtsuitdrukkingen. Als je een positieve opmerking plaatst, laat dat dan ook zien door middel van je mimiek. Het kind zal het dan sneller aannemen.

Vind je het de moeite waard om te delen?

Ik ben Sib en niemand begrijpt me.

Ik ben Sib en 9 jaar oud. Ik ben een heel gewoon jongetje, maar mijn gedrag is vaak bijzonder. Bijzonder omdat ik kleine mannetjes in mijn hoofd heb lopen die ervoor zorgen dat alles in beweging komt. Mijn benen bewegen dan zonder dat ik het wil en mijn armen maken bewegingen die andere mensen vervelend vinden. Ik heb zoveel drukke mannetjes in mijn hoofd dat ze van links naar rechts lopen en dat zorgt ervoor dat het een chaos wordt in mijn hoofd. Ze lopen kriskras door elkaar heen en vaak op de momenten dat ik het net niet kan hebben. Ik moet dan opletten in de klas en door de chaos in het dan niet mogelijk. In mijn hoofd zitten ook mannetjes die alles proberen te regelen. Omdat niemand de baas is en elk mannetje aandacht wil,springen mijn gedachten van hot naar her.
Ik moet dan plotseling denken aan mijn nieuwe bouwpakket, terwijl een ander mannetje aandacht wil voor de tafels die er geleerd moeten worden.

Ik ben Sib, een gewoon jongetje die vaak niet begrepen wordt, omdat ik bijzonder gedrag heb. De mannetjes in mijn hoofd zorgen ervoor dat ik vaak mezelf ook niet begrijp en nu helemaal niet meer, omdat ik iedere keer als enige uit de klas anders behandeld word. Ik zou zo graag mezelf willen zijn, maar dat kan alleen als de mannetjes ook rustig zijn. Ik zou zo graag gewoon willen zijn en niet een andere behandeling willen krijgen dan de andere kinderen uit de klas.
Ik zou zo graag de baas willen zijn over de drukke mannetjes in mijn hoofd.
Ik zou zo graag Sib willen zijn zonder bijzonder gedrag.

Ik ben Sib en ik was een overprikkelde HSP-er die door veel mensen niet begrepen werd. Nu ben ik de baas over de mannetjes en is mijn gedrag niet meer bijzonder.
Ik ben Sib en ik kan ritsen*.

*Ritsen is een snelle afsluittechniek waardoor HSP-ers zich direct kunnen afsluiten voor externe prikkels.
Meer informatie op: afsluittechnieken

Deel je mee voor alle Sib’s die zoeken naar een handvat?

HSP-ertje (5) aan het woord

Ik ben M. en vijf jaar. Ik woon in België.

Omdat ik altijd bang was van de stemmen die ik hoorde en de enge beesten die ik zag, kon ik niet goed slapen.
Ik werd vaak wakker en huilde dan heel veel. Ik vroeg dan aan mama om mijn kussen uit te schudden zodat de stemmen weggingen maar ze kwamen altijd terug! Voor dat Bénazir bij ons kwam heb ik haar een keer op de laptop gezien, dat was echt cool!

Toen konden we praten met elkaar en Bianca trok hele gekke bekken, dat was grappig!
De dag dat Bianca naar ons kwam zijn mijn zusje en ik naar onze tante gegaan! s’Avonds mochten we even langskomen.
Toen ik binnen kwam had mijn mama een gekke ketting om haar nek en papa ook en Bianca was niet alleen bij ons.  Die ketting vind ik nu leuk, ik heb ze op mijn kamer. Ik heb ook nog een hele mooie bijzondere ketting van Bianca gekregen die glinstert heel mooi. Die speciale heb ik onder mijn kussen liggen. Soms wil ik hem aan voor naar school maar dat mag ik niet van mama.
Toen ik op mama haar schoot zat legde Bianca haar handen op mijn schouders. Eventjes daarna ging ze zitten  maar een andere mevrouw kwam toen, ik kreeg het heel erg warm.
Mijn zusje zat bij F. op schoot en die legde ook zijn handen op haar.
Daarna kregen we snoep en hebben we met z’n allen de Kabouter Plopdans gedaan! Dat was heel leuk en Bianca die deed heel gek! Ik heb ook een keer een foto van haar gezien met een oranje pluk i.p.v een witte pluk dat was met voetbal geloof ik. Ze leek toen wel op een Bizon!

Na het dansen zijn we terug naar mijn tante gegaan om te gaan slapen want Bianca was nog niet klaar.
Ik heb nu geen stemmen en beesten meer op mijn kamer en ik huil s’nachts niet meer.

Bianca is nog wel eens terug geweest en toen vond ze mijn geknutselde kerstbal de allermooiste in onze boom!!!

Doei
M. uit Lommel

Overprikkeling

Kinderen die teveel prikkels krijgen via hun zintuigen en daardoor gedragsproblemen ontwikkelen, zijn al van diverse kanten belicht door hulpverleners. Een minder bekend, maar toch zeer veel voorkomend probleem is dat kinderen overprikkeld raken omdat ze meer kunnen waarnemen dan anderen, omdat ze extra voelsprieten hebben uitstaan.

HSP ONBEKEND
Hooggevoeligheid komt maar liefst voor bij twintig procent van de wereldbevolking en kan voor ernstige problemen zorgen als men overprikkeld raakt. Omdat overprikkeling van hooggevoelige personen (HSP) vaak onbekend is, zoeken hulpverleners in een totaal andere richting naar de oorzaak. ADHD, PDD NOS, ADD, MCDD en autistisch aanverwante stoornissen zijn veelgestelde diagnoses waar dan ook medicatie voor wordt voorgeschreven.

MENSELIJKE SPONSEN
HSP’ers zijn menselijke sponzen en zij absorberen emoties van anderen en energieën uit hun omgeving. Daardoor raken zij verzadigd. Dat geeft letterlijk een zwaar gevoel, lichamelijk onverklaarbare klachten zoals buikpijn, hoofdpijn en vermoeidheid, maar ook andere reacties. Ze voelen een emotie die ze niet kunnen verklaren, maar hun lichaam reageert erop. Omdat ze zintuiglijk niet kunnen verklaren wat ze voelen, gaan ze twijfelen aan hun gevoel. Vanbinnen ontstaat een onrust en de chaos in het hoofd wordt groter. Niet alleen de externe prikkels zorgen voor chaos, ook de innerlijke onrust. Om de prikkels te verminderen, weten HSP’ers dat bewegen helpt of terugtrekken in je eigen wereld. Kinderen die overprikkeld zijn laten dit duidelijk in hun gedrag zien: druk- of teruggetrokken gedrag.

AFSLUITEN
Als een HSP’er zijn voelsprieten intrekt, komt er veel minder informatie naar binnen en raakt deze minder snel overprikkeld. Door de afsluittechnieken die Benazir heeft ontwikkeld, is het mogelijk om binnen een paar seconden rust te creëren in het hoofd van een HSP’er. Het werkt zo effectief dat momenteel duizenden kinderen in Nederland, België en Duitsland deze afsluittechniek hanteren. Kinderen die ADHD gediagnosticeerd waren, hebben hun medicatie (in samenspraak met hun kinderpsychiaters) kunnen reduceren tot het minimale.

HSP is een volksprobleem dat veel onbekendheid en onbegrip ten deel valt, maar ook veel positieve kanten kent.

Bianca is contextuoloog. Zij legt de drie p’tjes naast elkaar om een casus vanuit diverse invalshoeken te kunnen benaderen: psychologie, pedagogie en parapsychologie. Zij heeft het vermogen om direct in contact te komen met het onderbewustzijn van de mens, waar vele onbewuste processen zijn opgeslagen, waaronder angsten, woede, verdriet en blokkades.

HSP is geen handicap maar een uitdaging

Bianca is contextuoloog. Zij legt de drie p’tjes naast elkaar om een casus vanuit diverse invalshoeken te kunnen benaderen: psychologie, pedagogie en parapsychologie. Bianca  heeft het vermogen om direct in contact te komen met het onderbewustzijn van de mens, waar vele onbewuste processen zijn opgeslagen, waaronder angsten, woede, verdriet en blokkades.

HUCK, DE ENE DAG LIEF, DE ANDERE DAG EEN DRAAK
Drie jaar geleden ben ik bij een mannetje van anderhalf jaar oud geweest, Huck, die enorme slaapproblemen had. Die problemen heb ik toen opgelost en hij kon weer slapen. Onlangs werd Huck vier jaar en ging hij naar de basisschool. Een spannende periode met veel veranderingen voor een kind. Dat had direct zijn weerslag op zijn gedrag. Huck kon zich maar moeilijk aanpassen en zijn gedrag was zeer wisselend. De ene dag was hij erg lief en de andere dag leek het net alsof een draak in hem huisde: hij beet, sloeg, schopte ieder kind en was enorm brutaal tegen de leerkracht.

OVERPRIKKELD
Omdat moeder een alleenstaande ouder was, zochten de instanties het probleem in de thuissituatie. Maar moeder Mel had haar zaakjes juist goed op orde en een echte oorzaak kon dus niet direct worden gevonden. Mel nam daarom weer contact met mij op. Om de oorzaak van zijn gedrag te kunnen achterhalen, legde ik contact met het onderbewustzijn van Huck. Direct liet hij me zien dat hij te veel informatie naar binnen kreeg en enorm overprikkeld raakte op sommige dagen.

MENSELIJKE SPONS
Tijdens mijn workshop Leven met energie kreeg Mel handvatten hoe ze met de overprikkeling van haar zoon om moet gaan. Huck moet zich gaan afsluiten, zodat hij als menselijke spons niet alle emoties en energieën van anderen opslurpt. Huck blijkt HSP-er te zijn en heeft behalve extra voelsprieten, ook een groot absorptievermogen wat emoties en energieën betreft. Een aantal dagen ging het goed, maar Huck viel telkens terug. Logisch, een mannetje van vier vergeet vaak dat hij zich af moet sluiten en heeft eigenlijk hulp nodig van school.

HSP
Mel, een zeer doortastende vrouw, stapte naar de school toe en vroeg of ik wat informatie mocht komen geven over Huck. De school stond niet te springen omdat men een hele andere verwachting had van mijn bezoek. Ik legde ze uit dat maar liefst twintig procent van de wereldbevolking HSP-er is. Velen van hen hebben lichamelijke en psychische klachten omdat ze overprikkeld zijn. In historie-rijke gebieden zie je vaak dat zeer zware energieën blijven hangen, die direct invloed kunnen hebben op HSP-ers.

Deze school staat in Arnhem en daar is in de tweede wereldoorlog veel gebeurd. HSP-kinderen, die dus die voelsprietjes hebben uitstaan, krijgen daarom in deze omgeving continu te veel informatie naar binnen. Zij laten dat meteen in hun gedrag zien met druk, ongeconcentreerd, opstandig en soms agressief gedrag.

ADHD’ER OF HSP’ER?
ADHD is slechts bij een klein percentage van de gediagnosticeerde kinderen een neurobiologisch probleem. Een groot percentage van de kinderen heeft te maken met een vorm van gedragsproblematiek. Een HSP-er die overprikkeld raakt, kan gedragsproblemen hebben. Gedragsproblemen die veel weg hebben van het gedrag van ADHD-ers. Als je nagaat dat 1 op de 5 kinderen HSP heeft, dan is het zeker de moeite waard om dit in een diagnose mee te nemen. Andere hooggevoelige kinderen sluiten zich juist af voor de vele informatie en lijken daardoor onbereikbaar, afwezig en soms zelfs apathisch. Ook met deze mogelijkheid moet men rekening houden als men een diagnose stelt.

HANDVATTEN VOOR HSP’ERS
Door deze kinderen handvatten te bieden zodat ze niet teveel prikkels naar binnen krijgen, voelen ze zich rustig van binnen. De chaos in hun hoofd wordt minder en ook het gedrag verbetert aanzienlijk. De directrice en Intern Begeleider van Huck z’n school, liet ik zien wat Huck rust kan bieden. De directrice was met stomheid geslagen. Bij haar gingen meteen alarmbelletjes rinkelen, omdat bepaalde puzzelstukjes voor een aantal andere kinderen ook op z’n plek vielen. Sindsdien wordt Huck door de leerkracht eraan herinnerd wanneer hij zich moet afsluiten, namelijk als er teveel indrukken op hem afkomen. Slechts een klein geheugensteuntje van de leerkracht zorgt er al voor dat Huck zich heerlijk ontspannen voelt en niet meer overprikkeld raakt. Een super win- win-situatie, want ik kwam voor Huck, maar weet dat ze op deze school nu ook anders naar andere zorgkinderen zullen kijken.

ADHD medicijnen werken niet

Het slikken van medicijnen tegen ADHD is controversieel. Uit sommige studies blijkt dat kinderen de medicijnen veel te snel krijgen of dat ze er verslaafd aan raken. Daar komt nu een probleem bij: ze werken in veel gevallen niet of nauwelijks.

Het Johns Hopkins ziekenhuis in de VS heeft een proef gedaan met 180 kinderen die zes jaar aan de medicijnen tegen ADHD waren. De kinderen waren gemiddeld 10 jaar oud. Van deze 180 kinderen hadden er 160 nog steeds onverminderd symptomen van ADHD, bij de overige 20 was er een kleine verbetering te zien. Sterker nog: de kinderen die medicijnen kregen, vertoonden gemiddeld meer symptomen dan kinderen met ADHD in een controlegroep die niets slikte, maar een regime volgde van veel sport en gezond eten.

De onderzoekers kunnen niet zeggen of de tegenvallende werking van de medicijnen komt doordat kinderen de verkeerde dosis krijgen, de verkeerde medicijnen slikken of omdat de pillen de verkeerde ingrediënten bevatten. Ze concluderen wel dat ADHD een chronische ziekte is met heftige verschijnselen als drukte, slechte concentratie en impulsiviteit.

Bron: Alexandra Wong

Is een huisreiniging zweverig?

Spiritualiteit wordt soms als zweverig betiteld omdat het niet tastbaar is.

Dat je ook op een nuchtere en rationele manier met spirituele zaken om kunt gaan, dat is bij vele mensen niet bekend. Met name het onderwerp huisreinigingen geeft vaak bedenkingen.

Als men gaat verhuizen, dan steekt men er vaak heel veel tijd en moeite in om het nieuwe onderkomen naar wens te maken. De sfeer en inrichting van de vorige bewoners past dan niet bij je eigen smaak. Ook wordt er – voordat je het huis intrekt -een grondige schoonmaakbeurt gegeven, zodat je in een fris huis kan starten. Alle tastbare zaken worden aangepakt om er een heerlijk leefbaar huis van te maken

Maar wat men vaak echter vergeet, is dat -wanneer een huis bewoond wordt – je ook te maken hebt met mensen die zich emotioneel ontladen. Verdriet, woede, angst, teleurstelling en andere emoties kunnen het huis dusdanig vervuilen dat het onleefbaar wordt. Op het oog kan het een mooi, fris huis zijn, maar zodra je er een langere tijd in zit, dan voel je de zwaarte over je heen glijden. Vermoeidheid, slaapproblemen, nek-en schouderklachten, buikpijn en allerlei onverklaarbare klachten openbaren zich dan. Je kunt er niet echt de vinger opleggen, maar een onbestendig gevoel bekruipt je dan soms. Als je tot de groep mensen hoort die extra gevoelig is – en dat is 20% van de bevolking – ,dan kunnen de klachten zo erg worden dat een burn-out of depressie het gevolg kan zijn.

Een huis ontdoen van negatieve energie is dan een oplossing die vele klachten kan laten verminderen en zelfs kan laten verdwijnen. Een mens is niet gemaakt om in min-, oftewel negatieve energie te leven. Als je huis in de min staat, dan zul je er op allerlei fronten ‘last’ van hebben.  Een huis energetisch laten reinigen is dan een verlichting en dan moet je dit niet doen met salie en/of wierook, want dan ben je nog verder van huis.

Je huis laten reinigen is minder zweverig dan men denkt. Als je een huis betrekt, dan wil je een frisse nieuwe start maken. En dat betekent dus ook dat je niet de emotionele ontladingen van de vorige bewoners wil ervaren en in je leven wilt brengen.

Een frisse start is dus ook op emotioneel gebied nodig, want alles om ons heen bestaat uit energie en iedere energievorm bestaat uit min en plus. Een mens gedijt het beste in plus-energie, zeker als je een nieuw begin wilt maken.

Beelddenken en dyslectie

Dyslecten zijn niet altijd beelddenkers en andersom. Beelddenken is een denkproces en dyslectie is een neurologische stoornis.
Het komt wel vaak voor dat dyslecten beelddenkers zijn en daardoor ontstaat er een verwarring wat betreft de denkwijze van een dyslect.
Een beelddenker is met simpele handelingen en eenvoudige begeleiding prima te integreren in het huidige onderwijssysteem. Een dyslect echter vraagt wat intensievere en specifiekere begeleiding.

Dyslectie is een stoornis waardoor de hersenen niet goed in staat zijn om informatie visueel en auditief te verwerken.
Beelddenken is een denkproces waar men in beelden denkt i.p.v. in woorden. Beiden hebben moeite met de taalverwerking. Maar de oorzaak ligt op een ander vlak.
Dyslectie kan ontstaan door een ontwikkelingsachterstand en beelddenkers schakelen niet om qua denkproces als ze naar de basisschool gaan.
Het is daarom belangrijk dat de diagnose duidelijk gesteld wordt door bevoegde personen, zodat er passende begeleiding kan worden gegeven.